अमृता

आज मला एटीएम मशीनमधून पैसे काढून आणावेच लागणार होते. या महागाईच्या वाढत्या भस्मासूराच्या काळात महिन्याला पंधरा-वीस हजारात कसे तरी भागवावं लागतं. कॉलेजची फी, पुस्तक-वह्या जेवण-रहाणं सारं सारं. मी या साऱ्या विचारातच शांत अशा ठिकाणी असलेल्या एटीएम मशीनकडे गेले. गर्दीच्या ठिकाणी रांगेत उभा राहून वेळ तर जातोच. काहीतरी वेगळाच गोंधळ होवून बसतो. मी माझ कार्ड घालून नंबर दाबत असतानाच माझं लक्ष पैसे मशीनमधून बाहेर येतात. त्या ट्रेकडे लक्ष गेलं. अरे हे काय तिथे दोन हजारांच्या पाच नोटा होत्या. अरे बापरे कोण बरे विसरून गेले असेल. मी शोध घेण्यासाठी इकडे तिकडे पाहिले पण व्यर्थ, तिथे आसपास कोणी जाताना किंवा येताना दिसत नव्हते. काय करावे याचा बराच विचार केल्यावर एटीएम मशीन कोणत्या बँकेकडून बसविले याचा शोध घेवून मी त्या बँकेच्या नंबरवर फोन केला. मी सध्या होते तिथून जवळच त्या बँकेचे ऑफिस असल्याने त्यांनी मला तिकडे येण्याबाबत विनंती केली. पैसे देण्यासाठी म्हणून मी गेले. मॅनेजर साहेबांनी माझे स्वागत केले.
‘आजच्या काळातही माणूसकी टिकून आहे म्हणायचं आपल्या सारख्या माणसांमुळे.’
त्यांच्या या वाक्याने त्यांनी माझा शाब्दिक गौरव केला. मी त्यांना एटीएम मशीनमध्ये असलेल्या मशीनवरून टाईप केल्या गेलेल्या अकांउटवरून नंबर, नाव किंवा पत्ता मिळतो का? पाहून पैसे परत करा म्हणून रक्कम सुपूर्द करून मी घरी परतले. माझ्या मनात विचारांचे काहूर माजले होते. पैसे कोणाचे असतील? आपले पैसे मशीनमधून घ्यायचेच विसरले हे लक्षात आल्यावर त्या व्यक्तीची प्रतिक्रिया काय असेल? त्याच्या कोणत्या कारणांसाठी हे पैसे काढले गेले असतील? प्रश्न प्रश्न आणि प्रश्न. मी माझ्या कामाच्या नादात थोडावेळात सर्व विसरून गेले होते. माझी दररोजची काम सुरू होती. दुसऱ्यादिवशी दुपारी साडेबारा एकच्या दरम्यान बँकेतून मैनेजरसाहेबांचा फोन आला. कालचे पैसे कोणाचे आहेत ती व्यक्ती त्यांना सापडली होती. राधा जोशी या नावाची ८० वर्षांची वृध्दा होती ती. आठ हजार घरभाड्यासाठी आणि दोन हजार महिन्याचा खर्च भागवण्यासाठी असे एकूण दहा हजार तिने काढले होते. पैसे मॅनेजरसाहेबांनी परत केल्याचं सांगितल्यावर आणि राधाकाकूंचा हिशोब ऐकून माझ्या डोक्यात असंख्य विचार झिम्मा खेळू लागले. कसे भागत असेल त्यांचे? माझा स्वत:चा मी विदयार्थीनी असून बराच खर्च होतो. मी न राहवून बैंक मैनेजरला फोन केला. माझ्या अकाउंटवरून राधाकाकूंच्या अकाऊंटला१००० ट्रान्सफर करायला सांगितले. प्रथम त्यांना आश्चर्य वाटले पण माझी भूमिका त्यांना आवडली. जगामध्ये स्वतःचा किंवा स्वत:च्या माणसांचा विचार तर खूप माणसं करतात पण अनोळखी, परक्या व्यक्तिचा विचार कोण करणार?

चार-पाच दिवसानंतर मॅनेजर साहेबांचा फोन आला. राधा काकूंनी त्यांच्याकडून माझा नंबर घेतला होता. त्यांना माझ्याशी काहीतरी बोलायचे होते. शेवटी बोलताना मनेजरसाहेबांनी माझेही आभार मानले. माझ्या मदत कार्यामूळे त्यांच्याकडे बँकेत येणारे दररोजचे चेहरे कधी आनंदी, कधी चिंताग्रस्त तर कधी त्रासलेले वैतागलेले असतात. त्यांच्या परीने ते सर्वांना मदत करण्याचा प्रयत्न करतात. माझ्यामुळे आणि मॅनेंजरसाहेबामुळे राधाकाकूंना आम्ही फुल नाही पण फुलाची पाकळी एवढी तरी मदत करू शकलो, यात आम्ही समाधानी आहोत. मी विचारात असतानाच माझा मोबाईल वाजला. नंबर ओळखीचा नव्हता तरीपण पाहू तरी म्हणून मी उचलला. पलीकडून, ‘हॅलो, अमृता शहाणे का?’ मी हो म्हणाले. यावर पुन्हा आवाजच येईना. ‘अहो कोण बोलतंय, बोला ना.’ असे एक-दोनदा म्हणल्यावर तिकडून कंपीत आवाज आला. ‘तू माझ्यासाठी देवमाणूस आहेस. मी एटीएममधून पैसे काढले. पण घ्यायचे विसरले. घरी आल्यावर लक्षात आले पण काय उपयोग? एवढी माणूस आली गेली असतील कोणीतरी नेले असतील. या विचारांनी दुःखित होवून महिना कसा भागवायचा या विचारात कितीतरी वेळ सुन्नपणे बसून होते. पण नंतर दोन-तीन तासाने फोनवर पैसे सापडल्याचे सांगून बॅंकेत बोलावले. तू आणि मैनेजरसाहेबांनी कलेला मदत मी विसरणार नाही. तूझ्यासारख्या काही लोकांच्या सद्विचार, सद्वर्तनाने माणूसकी टिकून आहे आणि जग चालते आहे. दोन क्षण आम्ही दोघीही स्तब्ध झालो. दोघीच्यांही
डोळ्यातून अश्रू ओघळत होते. ‘मुली तुझ्या माणुसकीने मला जीवदान दिले. तू अमृत आहेस अमृता. माझ्यासाठी दहा हजारांची किंमत खुप आहे. ते आज सापडले नसते तर कदाचित……’

अमृताने त्यांना शांत करत आपण एकदा नक्की भेटू असे आश्वासन दिले.

error

शेअर करा व्हाट्सअप वरती

WhatsApp
Don`t copy text!