पिंडाचा कावळा
पिंडाचा कावळा
खेड्यापासून थोड्याशा अंतरावर एक छोटंसं गाव होतं – शांत, निसर्गाने नटलेलं. त्या गावात रामू नावाचा एक साधा, पण मनाने मोठा शेतकरी राहत होता. त्याचे आई-वडील गेले काही वर्षांपूर्वी वारले होते, आणि त्यांचं श्राद्ध, तर्पण, पिंडदान तो दरवर्षी अगदी निष्ठेने करत असे.
यावर्षी मात्र काहीतरी वेगळं घडलं.
श्रावण महिन्यातील अमावास्या आली. रामूने नदीकिनारी सर्व तयारी केली – पिंड तयार केले, ब्राह्मण बोलावले, मंत्र उच्चार सुरू झाले. आकाश ढगांनी भरलेलं, हवेत जरा गारवा होता. पिंड ब्राह्मणाच्या सांगण्यावरून नदीच्या काठी ठेवले गेले.
रामूने हात जोडून मनात प्रार्थना केली — “आई-वडीलांना हे तर्पण पोहोचू दे.”
पण वाट पाहता पाहता एक तास झाला… दोन तास झाले… कावळा काही केल्या आला नाही.
ब्राह्मणांनी काळजीने म्हटलं, “रामू, काही अडचण तर नाही ना? एरव्ही कावळा लगेच येतो…”
रामूचं मन अस्वस्थ झालं. त्याने पुन्हा डोळे मिटले, आणि शांतपणे प्रार्थना केली. त्याच्या डोळ्यांपुढे त्याच्या आईचा चेहरा तरळला – ती नेहमी म्हणायची, “मनापासून केलेलं पिंडदान कधीच वाया जात नाही.”
तेवढ्यात आकाशात एक घुश्शात कावळा ओरडत आला. नदीकाठी बसून त्याने थेट पिंडाच्या दिशेने झेप घेतली. त्याने एक पिंड टिपलं आणि झाडावर जाऊन बसला.
रामूच्या डोळ्यांत पाणी आलं. त्याच्या हृदयात एक हलकीशी उब पसरली.
ब्राह्मण म्हणाले, “हे शुभ आहे. तुझं तर्पण स्वीकारलं गेलं.”
रामूने डोकं टेकवलं. त्या कावळ्याचा आवाज त्याला आईच्या आवाजासारखा वाटत होता — अगदी प्रेमळ, ओळखीचा.
त्या दिवसानंतर रामू दरवर्षी तर्पण करताना फक्त विधीच नव्हे, तर मनःपूर्वक संवाद साधू लागला – आपल्या गेलेल्या आप्तांशी.
