सुनंदा ताईंची मुलगी सई बारावी उत्तीर्ण झाली आणि पुण्यात इंजिनिअरिंगला प्रवेश मिळाला. गावात आनंदाचे वातावरण होते. सई हुशार, शांत आणि स्वप्नाळू मुलगी होती. तिच्या डोळ्यांत मोठी स्वप्ने होती. शिकायचं, स्वतःच्या पायावर उभं राहायचं, आई-वडिलांचं नाव उज्ज्वल करायचं. पण सुनंदा ताईंच्या मनात मात्र काळजीचं वादळ होतं. “इतक्या लांब मुलीला एकटीला पाठवायचं?” असं त्या त्या वारंवार म्हणत. … Read more
संध्याकाळची वेळ होती. अंगणातल्या तुळशीपाशी दिवा लावून झाल्यावर सुलभाताई शांतपणे खुर्चीत बसल्या होत्या. पण मन मात्र कुठेतरी भटकत होतं. आजकाल लग्न म्हणजे एक अग्नीपरिक्षाच आहे. प्रत्येक मुलीला आयता संसार हवा आहे. बरं अपेक्षा तरी किती त्या? अपेक्षा फक्त पुढच्या व्यक्ती कडूनच. अटीतटींवर संसार व्हायचा अवघडच. विचारांचं काहूर डोक्यात माजलं होतं. तेवढ्यात त्यांचा मुलगा समीर ऑफिसवरून … Read more
“आम्ही कुठे सांगितलं होतं आम्हाला जन्म द्या म्हणून?” तो आवाज घराच्या भिंतींवर आपटत परत येत होता. अच्युतराव खुर्चीत बसले होते. समोरच्या जमिनीवर त्यांची नजर स्थिर होती, पण कान मात्र प्रत्येक शब्द टिपत होते. शेजारी शांत बसलेल्या कमलाबाई पदराचा कोपरा हातात गुंडाळत होत्या. त्यांच्या बोटांच्या हालचालींत अस्वस्थता होती, पण चेहऱ्यावर निर्विकार शांतता. “तुमच्या इच्छेने सगळं केलं. … Read more
“एकत्र, वेगवेगळे असूनही” सुभाषराव चव्हाण, वय चौऱ्याहत्तर. उन्हं कलली होती. बाल्कनीतल्या खुर्चीत ते सवयीप्रमाणे बसले होते. हातात चहाचा कप, शेजारी दिवसभराचं वर्तमानपत्र पसरलेलं होतं. पण त्यांच्यी नजर मात्र कुठल्याही बातमीवर स्थिर नव्हती. “पन्नास वर्षांपूर्वी आम्ही लग्न केलं होतं. सगळी साधी माणसं, साधा सोहळा, पण त्या एका वचनावर ठाम – सोबत राहायचं.” आज मात्र, त्याच वर्तमानपत्रातली … Read more
“दादा! यंदा राखीला तू गावी येशील ना?” – स्वरा दरवर्षीप्रमाणे याही वर्षी फोनवरुन विचारत होती. मुंबईत मोठ्या कंपनीत नोकरी करत असलेला साहिल, तिचा मोठा भाऊ, गेल्या तीन वर्षांपासून राखीच्या दिवशी घरी येऊ शकला नव्हता. “अगं हो बघतो गं, मी प्रयत्न करतो!” तो नेहमीसारखंच उत्तर देई. स्वरा आणि साहिल हे पाटील कुटुंबातले दोनच भावंड. वडिलांचं लवकर … Read more
आटपाट नगरात एक वेळ होती, जेव्हा नागपंचमीचा सण सगळे मिळून मोठ्या उत्साहात साजरा करत. शेतात वारुळाभोवती रांगोळी. नाही जमलं शेतात जायला तर घराच्या अंगणात पाटांवर नागदेवतेचं पूजन, दूध, लाह्या, दुर्वा, फुलं… आणि महत्त्वाचं म्हणजे, निसर्गाशी जोडलेलं श्रद्धेचं नातं. पण आता, गोष्ट आहे या बदललेल्या आटपाट नगराची. नीला ही एक हुशार, स्मार्ट सॉफ्टवेअर इंजिनीयर. ती मुंबईतल्या … Read more
कप्प्यात अजून गंध आहे… तिने दरवाजा बंद केला. त्यावर त्या खोलीत जायचं धाडस त्याचं झालं नव्हतं. तो आत जाणार तेवढ्यात दरवाजा अलगद वाजला. वाऱ्याच्या झुळकीसारखं हलकंसं काहीतरी घरातून निघून गेलं होतं. आवाज कुठलाही झाला नव्हता, पण घर थोडं सुन्न झालं होतं. हॉलमध्ये ठेवलेला तिच्या कॉफीचा मग, अजून नेहमीच्या जागी शोकेस मध्येच होता. ज्यावर तिचं हसतमुख … Read more
सरला आयुष्यात कधीच एकटी कुठे गेली नव्हती. पन्नाशी ओलांडलेली, पण मनानं अजूनही पारंपरिक – नवरा किंवा मुलगी नसेल तर एकटी दुकानातही जाणं तिला धाडसाचं वाटायचं. सगळ्या गोष्टी, अगदी बँकेतली कामंही नवऱ्याबरोबर किंवा मुलीबरोबर. पण आज सकाळ काहीतरी वेगळीच भासत होती. शालिनी, सरलाची जुनी मैत्रीण – तिच्या मुलाचं लग्न पुण्याला होतं. घरातून बोलावणं आलं होतं. नवऱ्यानं … Read more
शुभदा आज सकाळच्या कोवळ्या उन्हात गच्चीमध्ये बसल्याबसल्या दूरवर पहात कुठेतरी हरवून गेली होती. तिला तिचा भूतकाळ आठवत होता. शुभदा साताऱ्यातील एका लहानशा गावात लहानाची मोठी झाली. घर म्हणजे दोन खोलींचं मातीचं घर, आजोबा, आई-बाबा आणि दोन लहान भाऊ. घरात पैसे कमी, पण माणुसकी आणि प्रेम मात्र भरपूर. तिच्या आईने तिच्या नावाप्रमाणेच तिच्या स्वभावातही सौम्यता आणि … Read more
दुपारचे उन्हं चढायला लागलेलं होतं. मंदिराच्या जुन्या पायऱ्यांवर एक वयोवृद्ध पुरुष नेहमीप्रमाणे बसलेला होता. धोतर, अंगावर साध्या कपड्यातला अर्धा सदरा, आणि चेहऱ्यावर थकव्याचे पण शांततेचेही भाव. त्यांचं नाव होतं — सतीशराव . मंदिरात येणाऱ्या जाणाऱ्यांना ते परिचित होते. कोणी “रामराम” करायचं, कोणी गोड स्मित देऊन जायचं. पण त्यांच्याजवळ बसून चार शब्द जवळीकतेचे बोलायला कोणाला वेळ … Read more
